Het oeuvre van Ad Gerritsen gaat over mensen, hun karakters en hun situaties. Gerritsen werkte enige jaren als creatief therapeut op een psychiatrische afdeling, waar hij geïnteresseerd raakte in de mensen die daar in behandeling waren. Deze periode is zeker van invloed geweest op zijn oeuvre.

Zijn ontwikkeling tot beeldend kunstenaar vond plaats in de jaren zeventig, een periode waarin het figuratieve schilderen weer terrein won, veelal door toedoen van Duitse avant-gardisten.

Vaak neemt hij als uitgangspunt een foto van bijvoorbeeld een actualiteit uit de krant of van criminelen, pornosterren, heiligenbeelden, etc. Beelden van negatieve en positieve waarden, het normale en het abnormale, het aangepaste en het onaangepaste.

Hoewel zijn werk soms associaties oproept met de popart-stroming is Gerritsen een volkomen zelfstandig fenomeen. Zijn kracht en eigenheid liggen niet alleen in de picturale kwaliteiten van zijn verbeeldingen, maar vooral ook in de inhoudelijke. Hij is begaan met mensen en heeft een eigenaardig vermogen om de aandacht voor ze op te roepen; niet door ze af te beelden, maar door ze te fixeren, te laten verstarren op een moment van hevige emotie.

Het werk van Ad Gerritsen is niet altijd dat wat je ziet: De kijker voelt meestal dat er met de afgebeelde mensen of andere onderwerpen op de schilderijen iets aan de hand is. Het zijn schilderijen om te onthouden en om over na te denken.