Egypte en diens oude beschaving staat centraal in het werk van Astrid Engels. Ze verwerkt 'herontdekte' patronen en motieven, die haar ingegeven zijn door reiservaringen, een passie voor archeologie en een persoonlijk groeiproces.
Ze maakt de mysterieuze sfeer en mytische zetting van een voor ons onbekende cultuur tastbaar. In de vergelijking van de culturen komt vooral het verschil in de omgang met de dood naar voren. Het is niet zozeer de dood, of de vergankelijkheid van die, -meestal verdwenen- oude culturen, die haar bezighoudt, maar vooral de gebruiken en rituelen. De mens is het middelpunt van het leven, in het nu en in het hiernamaals. Engels laat daarom naast dieren en motieven de mens een centrale rol spelen. Ze gebruikt aardse kleuren als terra, oker, bruinen en groenen naast meer mystieke als blauw, zwart en grijs. Door de collageachtige techniek ontstaat er een gelaagdheid in haar werk, die tevens verantwoordelijk is voor de abstrahering van de beelden.