Met zijn schilderijen laat Brauck zien hoe hij naar het bestaan kijkt. Hij probeert de beschouwer bewust te maken van de dualiteit binnen de huidige maatschappij: het constructieve enerzijds en het destructieve anderzijds. Niet toevallig dus werd Brauck getroffen door een partituur van de Russische componist Dmitri Shostakovich. Het grafische beeld van het handschrift inspireerde hem in hoge mate. In de neergekrabbelde nootjes zag hij een combinatie van een driftige opschrijfmethode en een innerlijke nervositeit, dat sprak hem aan.

Naast dit thema schildert Brauck voornamelijk landschappen. Een voorliefde voor het Franse land(schap) wordt zichtbaar als men de schilderijen bekijkt. De warmte spat van het doek en ook hier is de grafische achtergrond duidelijk waarneembaar, gezien de vlakverdeling en compositie in de schilderijen.