Lengvenius' werk wordt gekenmerkt door zijn grote dynamiek en helderheid van kleur.

Zijn abstracte werken soms figuratief, ogen zwaar omdat de geschilderde structuur associaties oproept met gesteente.
Dat de schilderingen lichtgewicht op doek zijn gemaakt, is dus een verassing. Zijn kleuren- scala bestaat uit warme aard-tinten.
Subtiel combineert Lengvenius bruine en grijze tinten met roodbruin. Door deze combinatie maakt hij een verwijzing naar het verleden omdat het doet denken aan prehistorische grottekeningen.
Op zijn eigen manier vermengt hij pigmenten en bindmiddelen met zand , variërend van fijn tot grof, wat voor verschillende structuren zorgt. Met de achterkant van zijn penseel krast hij als het ware symbolen gecombineerd met teksten in het zand. Hierdoor krijgt het geheel een expressief, maar toch door het subtiele kleurgebruik, een rustige uitstraling doordat de uitgebalanceerde plaatsing ervan binding heeft met het hedendaagse aardse.

Kunstkriticus Pieter Defesche vond het "... weldadige schilderijen; ze kunnen je eindeloos bezighouden, want ze gaan over alles in het leven. Het stedelijk leven, dat wel; landschappen zijn er niet bij. Huizen, torenhoge huizen, ladders tegen de hemel, symbolische vrouwspersonen, embryo's, bruggen en pijlen die stromen van gedachten, herinneringen, misschien wel liefde beduiden. Het hele veld is vol laag over laag geschilderde kleur in uiterst geraffineerde samenstellingen en levendig bewerkt met lineatuur in penseel en wit krijt en zwart".