Louis Derijks is een echte tekenaar, die zijn ideeën ongedwongen vastlegt. “Tekenen is kijken en kijken is tekenen”. Schilderen is voor hem dan ook een meditatieve bezigheid.
Het gaat hem niet om het weergeven van een visuele werkelijkheid, maar om het verbeelden van een innerlijke werkelijkheid. Zijn antwoord op principiële levensvragen wordt weergeven in een heel eigen beeldtaal.
De abstracte monochrome gevoelsbeelden van Derijks worden opgebouwd in een kalligrafisch tekenschrift. Hij weet hierin een evenwicht te creëren, dat suggereert dat er een balans is bereikt tussen het aardse en kosmische.
Na zijn reis door het grillige landschap van Cappadocië (Turkije) maakte Louis Derijks de litho’s: Goreme en Zelve. In de 9e eeuw creëerden de Christenen in het zachte tufsteen vele kerken, huizen en kloosters. Landschap, architectuur en meditatie komen samen op het papier.