Deze film is gebaseerd op het werk van Robbie Cornelissen. Zijn werk wordt gekenmerkt door diepe perspectieven, en een verontrustende sfeer. Getekend in potlood, hebben zijn grote stadsgezichten op papier al een gevoel van diepte, en roepen een nieuwsgierigheid op naar "wat is er om de hoek". 3D-animatie werd gebruikt om een van zijn tekeningen te verkennen en uit te breiden op deze wereld. 2D animatie en live action werden gebruikt om het verhaal compleet te maken en om elementen toe te voegen die verder gaan dan de techniek, maar ze worden naadloos geïntegreerd in de film.

Robbie Cornelissen maakt doorgaans potloodtekeningen van gigantische denkbeeldige bouwwerken. Mensen zijn hierin zo goed als afwezig. Gedachten en overpeinzingen zijn gestold en hebben een fysieke vorm aangenomen. De gedachtewerelden die zo ontstaan zijn vaak uitgevoerd op forse formaten. Wie oog in oog met deze tekeningen staat, ervaart de ruimtelijke werking aan den lijve. Het sterk aangezette perspectief lijkt de kijker de megalomane architectuur binnen te zuigen. Dit is precies wat er gebeurd in de animatie Het Grote Geheugen waaraan twee bestaande tekeningen, De Hal (2,4 x 3,6 m, 2004) en De Bibliotheek (2 x 2,4 m, 2003), ten grondslag liggen. De kunstenaar grijpt de animatie aan om zijn ouderwetse tekeningen met geavanceerde computertechniek te verzoenen. Langzaam en behoedzaam tast de camera de kille ruimte af die het midden houdt tussen een oneindige wachtruimte van een openbare instelling en een verlaten fabriekshal. Ook in dit desolate bouwwerk is geen sterveling te bekennen. Soms blijft het oog steken op eigenaardige details: een borst die krimpt en uitzet, een buis met dezelfde peristaltiek als een slokdarm, vervormde mensen die als levenloze poppen aan de muur hangen, een stripwolk zonder tekst. Warme en koude herinneringen komen en gaan. De kunstenaar laat het zachtjes piepen en knarsen in de soundtrack. De schrille, repetitieve geluiden schetsen een onheilspellende sfeer. Terwijl het oog verder dwaalt over deze versteende herinneringen en dromen, gedachten en associaties eindigt de rondreis waar die begon: in de bovenkamer van een wezenloze figuur.

(tekst: Nanda Janssen, voor Montevideo 2006)

Kunststof TV
Op 14 minuten en 15 seconden begint het interview met Robbie Cornelissen.