Zeefdruk

De zeefdruk is een verfijnde vorm van sjabloondruk. Aanvankelijk werden met deze techniek stoffen bedrukt met plantaardige inkten.

Uitgeknipte sjablonen worden vastgezet onder een stoffen gaas dat op een raamwerk gespannen is. Het papier wordt vlak onder de onderkant van de zeef en de sjablonen gelegd. Over de bovenkant van de zeef wordt inkt aangebracht en met een rubberen blad wordt deze inkt door de zeef heen gedrukt. De afbeelding op de zeefdruk bestaat uit alles dat niet door een sjabloon werd afgedekt.

Met een penseel kunnen sjablonen direct op de zeef worden aangebracht; daarvoor worden afdekmaterialen gebruikt zoals Arabische gom of Sericol. Dit zijn produkten op waterbasis; inkten op oliebasis worden erdoor afgestoten. De tekening op de zeef houdt dus de inkt tegen, en komt als het ware negatief op het papier.

Bij een derde methode wordt een vloeibare lichtgevoelige emulsie op de zeef aangebracht. Op deze emulsie wordt na droging een betekende folie aangebracht, waarvan de afbeelding geen licht doorlaat. Vervolgens wordt het geheel belicht. De afbeelding wordt gehard tijdens dat proces van belichting, waarna de overtollige delen met water kunnen worden uitgespoeld.

Bij het zeefdrukken wordt een zogenaamde vacuümtafel gebruikt, die het papier tijdens het drukken op de plaats houdt. In het zeefraam wordt inkt gegoten die onder gelijkmatige druk met een rakel over de zeef wordt getrokken, zodat de inkt door de zeef heen op het papier terecht komt.

Deze laatste methode wordt gedetailleerd gedemonstreerd door kunstenaar Brauck in onderstaand filmpje.

Terug naar technieken

bekijk hier het gehele zeefdrukproces

Zeefdrukde inkt wordt door de zeef gedrukt